Op 23 november 2014 maakten we onze eerste WhatsApp-groep aan. Sindsdien zijn er meer dan 35.000 foto's op onze telefoons beland — en een veelvoud aan berichten. Elke dag begint letterlijk met nieuws uit Varanasi: een schoolmaaltijd, een examen, een ziek kind, een mijlpaal.

Om jullie een indruk te geven hebben we uit het afgelopen schooljaar per maand één bericht letterlijk overgenomen. Zo zie je hoe divers ons werk is. En dit is nog maar een fractie van wat er dagelijks gedeeld wordt.

Het mag aan onze kant soms stil lijken — we doen dit in Nederland allemaal vrijwillig, naast drukke banen. Maar geloof ons: Duniya leeft!

We wensen jullie een mooie zomer. In Varanasi start het nieuwe schooljaar langzaam op, wij bereiden ons voor op een volgend jaar en hopen van harte dat jullie achter ons blijven staan. Ons team en deze kinderen verdienen alle steun die ze kunnen krijgen.

JULI 2025


Op 25 juli stuurt Raj Gupta een bericht waar we al maanden op gewacht hadden. Anchal Rai — een meisje uit een straatarme familie in Bhagwanpur, wier moeder jaren geleden overleed aan astma bij gebrek aan medische zorg — heeft haar toelatingsexamen voor BSc Nursing gehaald. Met 50%. Genoeg om door te gaan.

Duniya begeleidt Anchal al jaren: eerst door de middelbare school, daarna een jaar coachingstraject voor het toelatingsexamen, en een fiets zodat ze die coaching kon bereiken. Nu staat ze voor de volgende stap: vier jaar verpleegkunde, met een totale opleidingskost van zo'n 6 lakh rupee (ca. €6.500).

Raj vraagt ons wat te doen. Het antwoord is duidelijk: doorgaan.



AUGUSTUS 2025


Op vrijdag 29 augustus een foto die eigenlijk niets bijzonders lijkt — maar dat is precies waarom we hem kiezen. Rijen kinderen in vrolijke rode uniformen, zittend op de grond, gebogen over stalen borden. Daal bhaat — linzensoep en rijst — plus een ei per kind en een paar plakjes komkommer (recept!).

Dit is geen bijzondere dag. Dit is elke dag. Vijf dagen per week zorgt Duniya Education voor een warme, gebalanceerde maaltijd voor alle leerlingen van onze school. Veel van deze kinderen komen uit gezinnen waar thuis niet altijd genoeg op tafel staat. De schoolmaaltijd is voor velen van hen de meest voedzame maaltijd van de dag.

Geen grote woorden, geen mijlpalen. Gewoon eten. Gewoon elke dag.



SEPTEMBER 2025


Elke zaterdag organiseert Duniya een bijeenkomst voor ouderen uit de buurt — een dag voor rust, gezelschap, handwerk en een warme maaltijd. Vorige week viel het team op dat Tara Devi er niet goed uitzag. Deze zaterdag komt ze niet opdagen.

Asha gaat langs bij haar thuis en treft haar aan liggend op bed, alleen. We regelen dezelfde dag nog een afspraak bij de dokter. Die constateert geelzucht, schrijft medicijnen voor en adviseert lichte kost zonder kruiden of olie.

Dit is wat het ouderenwerk van Duniya in de praktijk betekent: niet wachten tot iemand hulp vraagt, maar zien, handelen en er zijn. Voor vrouwen als Tara Devi is Duniya vaak het enige vangnet dat er is.

OKTOBER 2025


Preeti zit in een rolstoel. Ze is al jaren onderdeel van de Duniya-gemeenschap in Nagwa. Al maanden volgen we met groeiende zorg de plannen voor haar huwelijk met een man die Lovekush heet — een naam die 'liefde en geluk' betekent, maar die ons alles behalve gerust stelt. We weten niet waar hij woont, wat hij doet, of zijn intenties eerlijk zijn. Preeti zelf ook niet.

Op 8 oktober staat de familie klaar bij de tempel. Familieleden zijn uitgenodigd. De trouwdocumenten liggen klaar. Maar de bruidegom komt niet opdagen. Zijn telefoon staat uit. Preeti huilt en eet niet meer.

Wij zijn er niet bij — we zijn niet eens uitgenodigd. Dat zegt genoeg.

We doen wat we kunnen: praten, vragen stellen, alternatieven aandragen. Maar het is Preeti's leven en haar familie die beslist. Hoe moeilijk het ook is om dat te accepteren — het is niet aan ons om te beslissen. Wel om er te zijn, wat er ook gebeurt.

NOVEMBER 2025
Geeta Devi is een oudere vrouw die al langere tijd op straat leeft in Nagwa Basti — op een stoep, zonder onderdak. Ze is koppig, zegt ze zelf ook wel. Haar schoonzoon wil haar niet meer in huis, na jaren van moeilijkheden. De staf van Duniya probeert haar al weken te bewegen om mee te doen met de wekelijkse ouderendag. Ze wil niet.

Maar Duniya laat haar niet los.

Begin november vindt het team na lang zoeken een kamer voor haar: schoon, gestuct, met toilet, op loopafstand van onze school. Op 7 november brengen ze haar erheen. En ze nemen niet alleen haar spullen mee — ze nemen ook wat ze nodig heeft om er fatsoenlijk te kunnen wonen: een emmer, een mok, een bezem, waterflessen, twee dekens, een muskietenwerende lamp en een kussen.

Geeta Devi is van de straat. Dat is wat telt.

DECEMBER 2025


11 december, een gezondheidsdag voor alle kinderen van Duniya. Lengte meten, wegen, tanden en tandvlees controleren — en dan het mooiste moment: elke leerling krijgt een eigen tandenborstel en tandpasta mee naar huis, met de uitleg dat je twee keer per dag je tanden poetst.

De foto zegt genoeg: breed lachend houden ze hem omhoog alsof het een trofee is. Gaan ze hiermee dagelijks twee keer poetsen? Nee, zoveel realiteitszin hebben we wel. Maar we moeten ergens beginnen en het op een vrolijke manier stimuleren!

Gezondheid begint bij kleine gewoontes. Bij Duniya leren we die van jongs af aan.

JANUARI 2026
Op 2 januari 2026, vroeg in de ochtend, stuurt Raj Gupta dit bericht. Tara Devi is niet meer.

Tara was een vaste gezicht op de wekelijkse Elderly Saturday bij Duniya — elke zaterdag kwamen zij en een groep andere ouderen uit de buurt naar het centrum voor gezelschap, handwerk, een warme maaltijd en een kopje thee. Ze was koppig, zeggen ze met genegenheid. En trouw.

In september 2025 zag het team dat het niet goed met haar ging. Ze werd thuis bezocht — alleen, op bed — en dezelfde dag nog naar de dokter gebracht. Diagnose: geelzucht. In oktober viel ze en brak haar heup. De dokter weigerde te opereren vanwege te weinig bloed en de aanwezigheid van bilirubine. Duniya regelde onderzoeken, betaalde medicijnen, begeleide haar naar het ziekenhuis, bemiddelde met de familie die haar nauwelijks verzorgde. In november lag ze op de IC. Ze herstelde, ging naar huis.

Maar haar lichaam was te zwak. Op de eerste dag van het nieuwe jaar overleed ze.

Duniya droeg bij aan de medische- en uitvaartkosten en organiseerde een bloemenritueel voor haar. Haar familie was erbij. Wij ook, vanuit Nederland. Digitaal.



FEBRUARI 2026


Duniya Generation is meer dan een doorverwijzing naar een andere school. Het is een jarenlange verbinding.

Kinderen die vanuit Duniya uitvliegen naar regulier onderwijs — lagere school, middelbare school, en later soms een vervolgopleiding — blijven terugkomen. Niet omdat het moet, maar omdat het centrum een veilige plek is waar ze welkom zijn. Ze komen verslag doen: hoe gaat het op school, hoe is de thuissituatie, wat hebben ze nodig? En als ze honger hebben, wordt er iets te eten voor ze geregeld.

Dat is wat je ziet op dit appje van 10 februari. Raj Kumar meldt dat Archana, Pallavi en Rishi na schooltijd langskomen. Ze zijn hongerig. Ze krijgen elk een banaan. Ze zijn blij.

Duniya houdt bij hoe het gaat. Wekelijks. Als er bijles nodig is, wordt dat geregeld. Als er persoonlijke problemen zijn — een geplande bruiloft, zorgen thuis, financiële nood — weten ze dat ze er terecht kunnen. Die deur staat altijd open.

Een banaantje. Een check-in. Een bericht in de app. Zo ziet continuïteit eruit.

MAART 2026


Op de laatste zaterdag van maart stuurt Raj Gupta een vertrouwd bericht: de maandelijkse stafvergadering heeft plaatsgevonden. Alle medewerkers waren aanwezig, agenda's lagen klaar, vorige maand werd geëvalueerd en plannen voor april werden gemaakt.

Dit klinkt misschien gewoon — maar het is dat niet. Duniya werkt vanuit een klein centrum in Nagwa Basti, Varanasi, met een lokaal team van leraren en sociaal werkers die dagelijks schipperen tussen les geven, maaltijden koken, ouderen bezoeken, gezinnen begeleiden en noodsituaties oplossen. Dat dit team elke maand samenkomt om te evalueren, te plannen en conclusies te trekken is een teken van een professionele organisatie — niet van een goed bedoeld initiatief.

Elke vergadering heeft notulen. Die worden gedeeld via Dropbox. Wij lezen ze mee vanuit Nederland.

Zo werkt Duniya: lokaal geworteld, transparant, en elke maand een beetje beter.

APRIL 2026


Dit is het moment waar Duniya Education naartoe werkt: de stap naar een echte school. Kinderen die jarenlang les kregen in het centrum van Nagwa, opgeleid en begeleid, zijn nu oud genoeg om door te stromen. Via het Duniya Generation-project worden zij gesponsord voor hun verdere schoolloopbaan en ingeschreven bij Little Stars School, groep 2.

Op de foto staan ze trots voor de winkel waar ze hun nieuwe schoolspullen hebben opgehaald — in hun rode Duniya-uniform, tassen in de hand, klaar voor de volgende stap.

Duniya Education is het begin. Duniya Generation is de belofte dat we blijven.

MEI 2026


Dit is geen gewone les. Dit is een eindexamen.

De Tailoring Class van Duniya bestaat al sinds 2015. Jonge vrouwen — en soms ook oudere — volgen een jaar lang een naaiopleidng bij Asha Gupta, een van de vaste krachten van het centrum. Ze leren naaien, patronen knippen en borduren. En elke cyclus sluiten ze af met een officieel examen: eerst schriftelijk, dan praktijk, dan borduurwerk.

Wie slaagt, krijgt bij de afsluiting een naaimachine. Een echte, nieuwe naaimachine — plus een kruk, een schaar, een doos garen en een diploma. De ouders worden uitgenodigd voor de uitreiking. Het is een feest, maar ook een serieuze overdracht: dit is jouw machine, dit is jouw vak, dit is jouw inkomen.

Want dat is precies wat het oplevert. Vrouwen die na de opleiding thuis kleding maken voor de buurt. Vrouwen die anderen leren naaien. Vrouwen die voor het eerst in hun leven zelf geld verdienen, zonder afhankelijk te zijn van een man of van steun van buitenaf.

Op 8 mei stuurt Asha een foto en een kort berichtje: de meisjes doen hun borduurexamen. Meer hoeft ze niet te zeggen. De cirkel van vrouwen op de mat, de concentratie op hun gezichten — dat zegt genoeg.

JUNI 2026


Raj Kumar, stuurde ons dit bericht op een gewone ochtend in juni. Rekha Devi is één van de vrouwen die wij tegenkomen in ons werk: jong, alleen, verantwoordelijk voor drie kinderen en met weinig middelen. Haar man overleed vorig jaar aan de gevolgen van alcoholmisbruik.

Raj vraagt geen toestemming om haar te helpen — hij legt de situatie voor, denkt mee en stelt een plan voor. Dat is precies hoe we willen werken: lokale kennis, menselijk oordeel, directe actie. Rekha wordt de komende zes maanden begeleid via ons Family Nutrition Project.

Dankzij uw steun kunnen wij dit soort beslissingen nemen — snel, persoonlijk en zonder bureaucratie.

Tot slot

Dit is het laatste bericht dat we ontvingen voordat deze nieuwsbrief de deur uitging.

Raju Yadav heeft een kleine theekraam bij de Assi Crossing in Varanasi. Zo verdient hij de kost voor zijn gezin. Zijn zoontje Shivansh zit bij ons op school. Op 1 juli viel Raju van zijn fiets op weg naar huis en brak zijn hand. Hij heeft geld geleend van familie en vrienden voor de behandeling — want er is niemand anders die kan helpen. Raj vraagt ons: kunnen wij er voor hem zijn?

Ja, natuurlijk. Daarvoor hebben we het Duniya Noodfonds.

We hopen van harte dat jullie ons blijven helpen dat fonds aan te vullen — zodat we er kunnen zijn op het moment dat het telt.

Mooie zomer, namens ons team in Varanasi én Nederland.