In onze vorige nieuwsbrief lieten we jullie zien hoe ons dagelijkse WhatsApp-verkeer met India eruitziet. Korte berichten, foto's, een vraag hier, een update daar. Soms komt er een appje binnen dat veel verandert.

De dag na het versturen van die nieuwsbrief was het zo'n bericht. De pasgeboren zoon van Sandip en zijn vrouw was ernstig ziek. Zijn dochtertje had pijnlijke abcessen door de hitte. En zijn zesjarige zoontje had nog nooit een school van binnen gezien. Drie kinderen, drie zorgen, allemaal tegelijk. En dan moet je snel handelen.

Wat we aantroffen

Sandip is dagloner. De ene dag is er werk, de andere dag niet. Zijn ouders zijn oud, slechtziend en zwak. Het gezin woont in armoede die moeilijk voor te stellen is: vervuild drinkwater, een vuile kamer, geen schone kleren voor de kinderen. Niet uit onwil, maar omdat de kennis en de middelen om het anders te doen er simpelweg nooit zijn geweest. Wie in extreme armoede leeft, wordt omringd door mensen die het net zomin weten.

Onze mensen ter plaatse kenden dit gezin al. Ze waren er vaker geweest, hadden Sandip en zijn vrouw meermaals aangemoedigd om hun oudste zoon naar onze Duniya-school te brengen. Maar dat gebeurde niet. Tot dit alles samenkwam.

Wat we deden

Het jongste zoontje heeft het niet gered. Dat heeft ons verdriet gedaan, en het doet pijn om op te schrijven. Voor een pasgeborene met een infectie is de marge tussen wel en niet redden flinterdun, zeker in deze omstandigheden.

Voor de rest van het gezin konden we wél iets betekenen, en dat hebben we meteen gedaan.

Dochtertje Sanjana is medisch geholpen. Ze staat onder behandeling van een arts, kreeg antibiotica en pijnstillers, en haar wondjes worden om de dag verzorgd. Haar kleine operatie voor de zweren door de hitte is achter de rug. Voor het eerst in weken heeft ze geen pijn meer. We leggen haar ouders daarnaast rustig uit hoe ze haar schoon en verzorgd houden — met ontsmettende zeep, schone handdoeken, neem-crème en zinkpoeder. Kennis die blijft, ook als wij weer weg zijn.

Zoontje Divyansh, zes jaar, is ingeschreven bij de Duniya-speelgroep. Hij had geen enkel eigen document, dus is hij toegelaten op basis van de papieren van zijn ouders. Hij gaat nu naar school. De eerste van zijn familie. Zo houdt ons team hem beter in de gaten.

De kinderen kregen ook speelgoed, schone kleren, babypoeder en verzorgingsspullen. En misschien wel het belangrijkste: het hele gezin is voor de komende zes maanden opgenomen in ons voedselprogramma. Elke maand een pakket rijst en basisvoedsel, en de kinderen krijgen goed te eten op school.

En nu

Wat ons raakte in het contact met India, was dit zinnetje van onze partner ter plaatse: "Wat vreemd dat je onze gedachten leest, terwijl je zo ver weg zit." We hadden op hetzelfde moment hetzelfde besloten — dit gezin helpen met medische zorg, onderwijs en voedsel. Ver weg, en toch dichtbij.

Of dit gezin de weg omhoog vindt, weten we niet. Zonder hulp uit extreme armoede komen is bijna onmogelijk. Maar een kind dat naar school gaat, een dochter zonder pijn, een gezin dat een half jaar lang weet dat er eten is — dat is een begin. En soms begint alles met één appje.

De foto's bij dit verhaal spreken voor zich.