HERINNERING 20: TOEKOMST

NUMBER-20Om Duniya’s twintigjarige bestaan te vieren gaan we twintig dagen lang élke dag een herinnering van een bestuurslid of medewerker posten. We hebben met z’n allen zoveel meegemaakt dat een boek zo gevuld zou zijn, maar voorlopig doen we het met anekdotes. Kleine verhaaltjes die in ons geheugen gegrift staan en die straks allemaal samen een mooie beeld geven van 20 jaar Duniya.

DUNIYA is dankbaar:

En dit zijn de mensen achter Duniya, al 20 jaar lang. Niet iedereen werkt al 20 jaar voor Duniya, maar het team is hecht en betrouwbaar. En daar zijn we trots op! Wij kunnen met weinig middelen bergen verzetten, maar dan moeten jullie ons wél blijven steunen.

steun-duniya

HERINNERING 19: VAKANTIE!

NUMBER-19Om Duniya’s twintigjarige bestaan te vieren gaan we twintig dagen lang élke dag een herinnering van een bestuurslid of medewerker posten. We hebben met z’n allen zoveel meegemaakt dat een boek zo gevuld zou zijn, maar voorlopig doen we het met anekdotes. Kleine verhaaltjes die in ons geheugen gegrift staan en die straks allemaal samen een mooie beeld geven van 20 jaar Duniya.

DEBBY vindt geslaagd:

HOMEWORK-1

In Vietnam moeten ze nog een paar weken buffelen, maar in India was vandaag de laatste schooldag en gaan de kinderen én de staf genieten van een paar weken vakantie. ‘Over’ zijn naar de volgende klas is altijd feestelijk, maar als ik zie hoe deze kinderen huiswerk maken, dan ben ik dubbel trots. Geen eigen kamer, geen stoer bureau, geen mooie lamp of laptop.  En toch doen ze het weer: slagen voor hun pittige ‘examens’. Dan kun je toch alleen maar een diepe buiging maken?

Fotografie: © Mirjam Letsch | www.mirjamletsch.com

HERINNERING 18: DAT BEN IK NIET!

NUMBER-18Om Duniya’s twintigjarige bestaan te vieren gaan we twintig dagen lang élke dag een herinnering van een bestuurslid of medewerker posten. We hebben met z’n allen zoveel meegemaakt dat een boek zo gevuld zou zijn, maar voorlopig doen we het met anekdotes. Kleine verhaaltjes die in ons geheugen gegrift staan en die straks allemaal samen een mooie beeld geven van 20 jaar Duniya.

MIRJAM fotografeerde:

RETURN-4

Al vele jaren breng ik in zowel India als Vietnam onze projecten in beeld. Meestal foto, soms video. Op deze manier kunnen we bijna ‘tastbaar’ maken wat we al allemaal meegemaakt en bereikt hebben. We hoeven maar naar de foto’s te kijken en een heleboel herinneringen – mooie en verdrietige – komen aan ons voorbij. Soms vergeet je dingen en dan is er ergens in de envelop, of ergens op je computer, dat beeld. Oh ja, weet je nog?

Heel vaak maak ik afdrukken voor de personen die ik fotografeerde. En breng ik grote, geplastificeerde foto’s terug. Prachtig om dan de reacties te zien. Ik? Nee hoor, dat ben ik absoluut niet… Na jaren herkennen mensen zichzelf niet meer. Hilarische discussies met buren en familieleden zijn dan het gevolg. Ja, nanni-ji, dat ben je toch echt. En dan gaat de foto in een lijst of wordt hij opgeborgen bij andere ‘belangrijke documenten’.

 

HERINNERING 17: SLINGEREND NAAR SIN HO

NUMBER-17Om Duniya’s twintigjarige bestaan te vieren gaan we twintig dagen lang élke dag een herinnering van een bestuurslid of medewerker posten. We hebben met z’n allen zoveel meegemaakt dat een boek zo gevuld zou zijn, maar voorlopig doen we het met anekdotes. Kleine verhaaltjes die in ons geheugen gegrift staan en die straks allemaal samen een mooie beeld geven van 20 jaar Duniya.

MIRJAM vierde:

 

 

 

Vandaag precies 7 jaar geleden, vierde ik mijn verjaardag in Sin Ho, Vietnam. Duniya financierde er de operaties van een grote groep kinderen en ik was erbij.

Aan het eind van de dag werden alle lakens, slippers, operatiepakken en overig wasgoed met de hand (!) gewassen door verpleegsters die al de hele dag hard hadden gewerkt. Het leverde mooi beeld op, maar ik besloot op mijn verjaardag een cadeau te geven, in plaats van te krijgen. En zo hobbelde er de week daarna een pick-up met wasmachine de bergen in, slingerend op weg naar Sin Ho. Niet op kosten van Stichting Duniya, maar gewoon privé. Ik kan het iedereen aanraden: je hebt er misschien nog wel meer plezier van!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

HERINNERING 16: VARKENSVET

NUMBER-16Om Duniya’s twintigjarige bestaan te vieren gaan we twintig dagen lang élke dag een herinnering van een bestuurslid of medewerker posten. We hebben met z’n allen zoveel meegemaakt dat een boek zo gevuld zou zijn, maar voorlopig doen we het met anekdotes. Kleine verhaaltjes die in ons geheugen gegrift staan en die straks allemaal samen een mooie beeld geven van 20 jaar Duniya.

MIRJAM smult:

VN-VOEDING-6

Street Food Vietnam = dubbel smullen!

Ik ben nog altijd blij met het feit dat ik met de verkoop van mijn kookboek Street Food Vietnam kan bijdragen aan de gezonde voeding van meer dan 50 kinderen in Vietnam. Met relatief eenvoudige veranderingen, veranderde hun dieet van met name rijst en varkensvet naar een uitgebalanceerd weekmenu met variatie: groente, fruit, tofu en meer.

 

Zelf een kcoverSFVietnameertje Vietnamees koken? Met veel verse groene kruiden, een pittige zoetzure soep of zoete ‘sticky rice’? Je kunt mijn boek online bestellen en de helft van de opbrengst gaat naar de maaltijden van deze kinderen: Jij Lekker Eten? Zij Lekker Eten!

 

 

HERINNERING 15: VLINDER

NUMBER-15Om Duniya’s twintigjarige bestaan te vieren gaan we twintig dagen lang élke dag een herinnering van een bestuurslid of medewerker posten. We hebben met z’n allen zoveel meegemaakt dat een boek zo gevuld zou zijn, maar voorlopig doen we het met anekdotes. Kleine verhaaltjes die in ons geheugen gegrift staan en die straks allemaal samen een mooie beeld geven van 20 jaar Duniya.

MIRJAM vond operaties spannend:

 

Lai Thi Vui met haar chirurg, orthopeed Dr. Hung.

Lai Thi Vui met haar chirurg, orthopeed Dr. Hung.

Ik ben op de operatiekamer bij haar. In een door het project geregelde blauw-wit gestreepte pyjama loopt ze de ruimte binnen, klimt op de behandeltafel en ziet op de tafel naast haar een operatie in volle gang. Ze is gespannen en probeert krampachtig niet te huilen. Ik ben ook gespannen. Ik draag een steriel pak en loop op speciale slippers, mijn haar zit verstopt onder een donkergroen mutsje en mijn mondkapje zorgt ervoor dat de zoeker van mijn camera voortdurend beslaat. Vanachter de andere operatietafel knikt Dr. Hung me bemoedigend toe. Iedereen weet waarvoor ik hier ben en waarom ik fotografeer. Ze weten dat ik probeer in beeld te brengen wat zij hier doen. Hoe ik foto’s wil inzetten om te laten zien dat hier een bevlogen groep mensen honderden kinderen een toekomst geeft. ‘Wat de wereld niet ziet, weet ze niet’, zei een Indiase activiste ooit tegen me. Dus ga ik het laten zien. Ik ga de wereld wakker schudden met beelden. Kijk, mensen! Voor € 100 geef je dit meisje een toekomst!

Terwijl Dr. Hung samen met plastisch chirurg Dr. Dao probeert een verbrijzeld handje te herstellen, houdt Dr. Ting handmatig de hartslag van het patiëntje in de gaten. Want hartbewakingsapparatuur is er niet bij alle operatietafels. En als de stroom uitvalt, dan wordt er verder gewerkt bij (zak)lamplicht. De enige generator van het ziekenhuis heeft het begeven. Geld voor een nieuwe is er niet. Als in een reflex wil het meisje haar hand voor haar mond houden als Dr. Viet aan haar hoofdeind komt zitten. ‘Hoe kan ik dan opereren?’ grapt hij en een paar minuten later ligt ze in een diepe slaap, haar armen slap over de tafel. Dr. Viet gaat aan de slag, zweetparels op zijn voorhoofd. Want nee, ook airconditioning is er op deze operatiekamer niet. Je moet oppassen dat je geen persoonlijke voorkeur krijgt voor één bepaalde patiënt. Maar soms kan het niet anders, het overkomt je, en niets kan je behoeden voor de vloedgolf aan gevoelens. Mij gebeurt het bij het 14- jarige meisje Lai Thi Vui. Urenlang heeft ze met haar moeder in de gang van het ziekenhuis op haar beurt gewacht. En als ze dan eindelijk de onderzoekskamer binnenstrompelt, is het net alsof de kamer extra verlicht wordt, zó mooi is ze. Verbaasd kijkt ze met haar grote ogen om zich heen, haar hele leven heeft ze in een hut ergens in een dorp tussen de rijstvelden geleefd, en nu dit: al die doctoren, onbekende gezichten, koortsachtige bedrijvigheid.

Met dit meisje, we hebben haar Vlinder genoemd, hebben we nog altijd veel contact. Ze loopt inmiddels, na nog een operatie. Niet lopen zoals wij, maar wel een sterk verbeterd lopen.


Bij voldoende fondsen staat er in juli dit jaar een operatie-programma gepland in Vietnam. We houden jullie daarvan op de hoogte via deze website.

 

HERINNERING 14: NACHTRUST

NUMBER-14Om Duniya’s twintigjarige bestaan te vieren gaan we twintig dagen lang élke dag een herinnering van een bestuurslid of medewerker posten. We hebben met z’n allen zoveel meegemaakt dat een boek zo gevuld zou zijn, maar voorlopig doen we het met anekdotes. Kleine verhaaltjes die in ons geheugen gegrift staan en die straks allemaal samen een mooie beeld geven van 20 jaar Duniya.

ANOUK wil rust:

TV-3

Hoe harder het geluid van de tv, hoe mooier de Bollywood film. Wat een herrie en gekrijs van een heldin die door de bandieten wordt ontvoerd, maar gelukkig kwam daar de held die met zijn karate sprongen zijn heldin ging bevrijden. En toen werd er gezongen. En gedanst. En gehuild en geschreeuwd en weer een dansje en een liedje… Ik kon het niet meer aanhoren, wilde slapen en had na 1 uur herrie nog 2 uur te gaan, want een film duurt 3 uur!

Korte metten mee maken dus: ik stormde mijn bed uit, liep de steeg door, stapte het huisje met de herrie binnen. Felle tl-verlichting , piepklein Tvtje, met enorme geluisdsboxen en 20 mannen, vrouwen en kinderen slapend op de grond. Zo lachwekkend, kon zonder dat iemand wakker werd TV en licht uitzetten, de rust keerde weder in Nagwa.

HERINNERING 13: OMA GEEFT BORTSVOEDING

NUMBER-13Om Duniya’s twintigjarige bestaan te vieren gaan we twintig dagen lang élke dag een herinnering van een bestuurslid of medewerker posten. We hebben met z’n allen zoveel meegemaakt dat een boek zo gevuld zou zijn, maar voorlopig doen we het met anekdotes. Kleine verhaaltjes die in ons geheugen gegrift staan en die straks allemaal samen een mooie beeld geven van 20 jaar Duniya.

ANOUK en de baby:

Ik herinner me nog goed mijn eerste thuisbevalling. ‘Kom kom!’, riep oma. Het was donker en ik moest vaart maken want de baby kwam eraan. Snel liep ik met het Oma Lakhpathi mee, Sarita lag heftig te puffen en te kreunen in een hoek. Ik ging maar in de andere hoekje zitten want wist werkelijk niet wat te doen. En ik zag ook niks, er brandde 1 klein oliekaarsje. Oma ging de bevalling doen, met haar been tot haar knie in het gips. Met haar gipsbeen over Sarita heen werd er een mager mannetje geboren. Daarna moest de moederkoek nog geboren worden maar Sarita ging heftig bloeden, er was paniek en haar man moest snel komen en de dokter halen.

Hij kwam binnen en Sarita was zo woest op hem, op weer een baby, dat hij iets naar zijn hoofd gegooid kreeg en snel weer weg moest om een dokter te halen. Die kwam gelukkig snel, ze kreeg een prik daarna was alles goed.

Een paar dagen later ‘betrapte” ik oma met de kleine aan haar borst, een gerimpeld leeg zakje. Ze glunderde: de baby moest  zo huilen en nu is hij stil!

Zwanger? Of toch niet?

Zwanger? Of toch niet?

HERINNERING 12: DEBBY ZIET ZE VLIEGEN

NUMBER-12Om Duniya’s twintigjarige bestaan te vieren gaan we twintig dagen lang élke dag een herinnering van een bestuurslid of medewerker posten. We hebben met z’n allen zoveel meegemaakt dat een boek zo gevuld zou zijn, maar voorlopig doen we het met anekdotes. Kleine verhaaltjes die in ons geheugen gegrift staan en die straks allemaal samen een mooie beeld geven van 20 jaar Duniya.

DEBBY ziet ze vliegen:

Voor het eerst op een luchthaven!

Voor het eerst op een luchthaven!

Om een lange 14-urige treinreis van Delhi naar Varanasi te vermijden, vlieg ik dit stukje in 1 uur. Binnenlandse vluchten zijn goedkoop en comfortabel en zo kan ik langer in Varanasi verblijven. De leerlingen zijn nieuwsgierig naar mijn reis per vliegtuig en ik krijg vaak vragen over een vliegtuig.

  • hoeveel mensen kunnen erin?
  • kan je TV kijken?
  • krijg je eten in het vliegtuig?
  • hoe lang duurt een vlucht van Amsterdam naar Delhi?
  • is het duur om te vliegen?

In 2012 besluit ik de stoute schoenen aan te trekken en de airport manager te benaderen om te vragen of ik met 2 schoolklassen een bezoek mag brengen aan de luchthaven van Varanasi. Ik leg hem uit dat we een project hebben op school dat ‘Watch & Learn’ heet en dat we in de stad diverse bezienswaardigheden bezoeken om de schoolkinderen te leren over hun stad. We zijn al in een tempel, bibliotheek, koekjesfabriek en ziekenhuis geweest. De luchthaven zou natuurlijk de kers op de taart zijn. Na veel praten en onderhandelen, mag het! En een dolblije klas 3 en 4 stappen in grote jeeps op weg naar de luchthaven. Onder begeleiding van een beveiliger mogen we achter de douane kijken naar de aankomst van een vliegtuig uit Bangkok. Vol verbazing kijken de kinderen naar de start van de bagageband waar koffers uitkomen die mensen vervolgens pakken en meenemen. Er wordt dikke pret gemaakt op de roltrap waar de meeste kinderen voor het eerst op staan en de handen gaan voor de oren als een vliegtuig opstijgt naar Mumbai….wat een lawaai maakt dat!

Alles wat de kinderen zien op de luchthaven is nieuw voor ze en ik realiseer me weer hoe bevoorrecht ik ben dat ik kan gaan en staan waar ik wil. Een onvergetelijke dag!

HERINNERING 12: DE TANDARTSSTOEL

NUMBER-11Om Duniya’s twintigjarige bestaan te vieren gaan we twintig dagen lang élke dag een herinnering van een bestuurslid of medewerker posten. We hebben met z’n allen zoveel meegemaakt dat een boek zo gevuld zou zijn, maar voorlopig doen we het met anekdotes. Kleine verhaaltjes die in ons geheugen gegrift staan en die straks allemaal samen een mooie beeld geven van 20 jaar Duniya.

SUKHMANI vindt belangrijk:

Voor het eerst naar de tandarts!

 

Naast onderwijs vind ik de medische zorg die we verlenen op school heel erg belangrijk. Ik woon midden in de sloppenwijk Nagwa en daar zie ik veel gebrek aan hygiëne en kennis over gezondheid. Daarnaast hebben veel mensen geen geld voor medische zorg, dat vind ik heel erg triest.

Ik zal nooit vergeten dat wij voor het eerst met kinderen naar de tandarts zijn geweest. Samen met kleine groepjes schoolkinderen wandelde ik naar de tandarts toe, waar we allemaal gespannen in de wachtkamer zaten. Veel kinderen hadden nog nooit een tandarts ontmoet, maar gelukkig vonden ze hem allemaal erg aardig. Vriendelijk legde hij uit hoe de kinderen moeten tanden poetsen. Daarna moesten alle kinderen 1 voor 1 in de stoel liggen voor een controle. Oef, dat vonden veel kinderen toch wel spannend! De tandarts heeft sinds we naar hem toe gaan al heel veel tanden getrokken, want de meeste schoolkinderen hebben ontzettend veel gaatjes. We hebben een keer meer dan 20 gaatjes geteld in 1 gebit!

De tandarts heeft ons als leraren geleerd om zelf een kleine check bij kinderen te doen en dat doen we nu maandelijks bij de gezondheidscontrole van de kinderen op school. Iedere 15e van de maand staan alle kinderen in de rij om te meten, wegen en de tanden te controleren. Alle kinderen krijgen dan ook een nieuwe tandenborstel en tandpasta mee naar huis.
De hygiëne van de kinderen is wel verbeterd, want ze weten nu veel meer over handen wassen en tanden poetsen dan een paar jaar geleden. En sommige kinderen poetsen nu extra goed, omdat ze liever niet meer in de stoel van de tandarts willen liggen!