HERINNERING 16: VARKENSVET

NUMBER-16Om Duniya’s twintigjarige bestaan te vieren gaan we twintig dagen lang élke dag een herinnering van een bestuurslid of medewerker posten. We hebben met z’n allen zoveel meegemaakt dat een boek zo gevuld zou zijn, maar voorlopig doen we het met anekdotes. Kleine verhaaltjes die in ons geheugen gegrift staan en die straks allemaal samen een mooie beeld geven van 20 jaar Duniya.

MIRJAM smult:

VN-VOEDING-6

Street Food Vietnam = dubbel smullen!

Ik ben nog altijd blij met het feit dat ik met de verkoop van mijn kookboek Street Food Vietnam kan bijdragen aan de gezonde voeding van meer dan 50 kinderen in Vietnam. Met relatief eenvoudige veranderingen, veranderde hun dieet van met name rijst en varkensvet naar een uitgebalanceerd weekmenu met variatie: groente, fruit, tofu en meer.

 

Zelf een kcoverSFVietnameertje Vietnamees koken? Met veel verse groene kruiden, een pittige zoetzure soep of zoete ‘sticky rice’? Je kunt mijn boek online bestellen en de helft van de opbrengst gaat naar de maaltijden van deze kinderen: Jij Lekker Eten? Zij Lekker Eten!

 

 

HERINNERING 15: VLINDER

NUMBER-15Om Duniya’s twintigjarige bestaan te vieren gaan we twintig dagen lang élke dag een herinnering van een bestuurslid of medewerker posten. We hebben met z’n allen zoveel meegemaakt dat een boek zo gevuld zou zijn, maar voorlopig doen we het met anekdotes. Kleine verhaaltjes die in ons geheugen gegrift staan en die straks allemaal samen een mooie beeld geven van 20 jaar Duniya.

MIRJAM vond operaties spannend:

 

Lai Thi Vui met haar chirurg, orthopeed Dr. Hung.

Lai Thi Vui met haar chirurg, orthopeed Dr. Hung.

Ik ben op de operatiekamer bij haar. In een door het project geregelde blauw-wit gestreepte pyjama loopt ze de ruimte binnen, klimt op de behandeltafel en ziet op de tafel naast haar een operatie in volle gang. Ze is gespannen en probeert krampachtig niet te huilen. Ik ben ook gespannen. Ik draag een steriel pak en loop op speciale slippers, mijn haar zit verstopt onder een donkergroen mutsje en mijn mondkapje zorgt ervoor dat de zoeker van mijn camera voortdurend beslaat. Vanachter de andere operatietafel knikt Dr. Hung me bemoedigend toe. Iedereen weet waarvoor ik hier ben en waarom ik fotografeer. Ze weten dat ik probeer in beeld te brengen wat zij hier doen. Hoe ik foto’s wil inzetten om te laten zien dat hier een bevlogen groep mensen honderden kinderen een toekomst geeft. ‘Wat de wereld niet ziet, weet ze niet’, zei een Indiase activiste ooit tegen me. Dus ga ik het laten zien. Ik ga de wereld wakker schudden met beelden. Kijk, mensen! Voor € 100 geef je dit meisje een toekomst!

Terwijl Dr. Hung samen met plastisch chirurg Dr. Dao probeert een verbrijzeld handje te herstellen, houdt Dr. Ting handmatig de hartslag van het patiëntje in de gaten. Want hartbewakingsapparatuur is er niet bij alle operatietafels. En als de stroom uitvalt, dan wordt er verder gewerkt bij (zak)lamplicht. De enige generator van het ziekenhuis heeft het begeven. Geld voor een nieuwe is er niet. Als in een reflex wil het meisje haar hand voor haar mond houden als Dr. Viet aan haar hoofdeind komt zitten. ‘Hoe kan ik dan opereren?’ grapt hij en een paar minuten later ligt ze in een diepe slaap, haar armen slap over de tafel. Dr. Viet gaat aan de slag, zweetparels op zijn voorhoofd. Want nee, ook airconditioning is er op deze operatiekamer niet. Je moet oppassen dat je geen persoonlijke voorkeur krijgt voor één bepaalde patiënt. Maar soms kan het niet anders, het overkomt je, en niets kan je behoeden voor de vloedgolf aan gevoelens. Mij gebeurt het bij het 14- jarige meisje Lai Thi Vui. Urenlang heeft ze met haar moeder in de gang van het ziekenhuis op haar beurt gewacht. En als ze dan eindelijk de onderzoekskamer binnenstrompelt, is het net alsof de kamer extra verlicht wordt, zó mooi is ze. Verbaasd kijkt ze met haar grote ogen om zich heen, haar hele leven heeft ze in een hut ergens in een dorp tussen de rijstvelden geleefd, en nu dit: al die doctoren, onbekende gezichten, koortsachtige bedrijvigheid.

Met dit meisje, we hebben haar Vlinder genoemd, hebben we nog altijd veel contact. Ze loopt inmiddels, na nog een operatie. Niet lopen zoals wij, maar wel een sterk verbeterd lopen.


Bij voldoende fondsen staat er in juli dit jaar een operatie-programma gepland in Vietnam. We houden jullie daarvan op de hoogte via deze website.

 

HERINNERING 14: NACHTRUST

NUMBER-14Om Duniya’s twintigjarige bestaan te vieren gaan we twintig dagen lang élke dag een herinnering van een bestuurslid of medewerker posten. We hebben met z’n allen zoveel meegemaakt dat een boek zo gevuld zou zijn, maar voorlopig doen we het met anekdotes. Kleine verhaaltjes die in ons geheugen gegrift staan en die straks allemaal samen een mooie beeld geven van 20 jaar Duniya.

ANOUK wil rust:

TV-3

Hoe harder het geluid van de tv, hoe mooier de Bollywood film. Wat een herrie en gekrijs van een heldin die door de bandieten wordt ontvoerd, maar gelukkig kwam daar de held die met zijn karate sprongen zijn heldin ging bevrijden. En toen werd er gezongen. En gedanst. En gehuild en geschreeuwd en weer een dansje en een liedje… Ik kon het niet meer aanhoren, wilde slapen en had na 1 uur herrie nog 2 uur te gaan, want een film duurt 3 uur!

Korte metten mee maken dus: ik stormde mijn bed uit, liep de steeg door, stapte het huisje met de herrie binnen. Felle tl-verlichting , piepklein Tvtje, met enorme geluisdsboxen en 20 mannen, vrouwen en kinderen slapend op de grond. Zo lachwekkend, kon zonder dat iemand wakker werd TV en licht uitzetten, de rust keerde weder in Nagwa.

HERINNERING 13: OMA GEEFT BORTSVOEDING

NUMBER-13Om Duniya’s twintigjarige bestaan te vieren gaan we twintig dagen lang élke dag een herinnering van een bestuurslid of medewerker posten. We hebben met z’n allen zoveel meegemaakt dat een boek zo gevuld zou zijn, maar voorlopig doen we het met anekdotes. Kleine verhaaltjes die in ons geheugen gegrift staan en die straks allemaal samen een mooie beeld geven van 20 jaar Duniya.

ANOUK en de baby:

Ik herinner me nog goed mijn eerste thuisbevalling. ‘Kom kom!’, riep oma. Het was donker en ik moest vaart maken want de baby kwam eraan. Snel liep ik met het Oma Lakhpathi mee, Sarita lag heftig te puffen en te kreunen in een hoek. Ik ging maar in de andere hoekje zitten want wist werkelijk niet wat te doen. En ik zag ook niks, er brandde 1 klein oliekaarsje. Oma ging de bevalling doen, met haar been tot haar knie in het gips. Met haar gipsbeen over Sarita heen werd er een mager mannetje geboren. Daarna moest de moederkoek nog geboren worden maar Sarita ging heftig bloeden, er was paniek en haar man moest snel komen en de dokter halen.

Hij kwam binnen en Sarita was zo woest op hem, op weer een baby, dat hij iets naar zijn hoofd gegooid kreeg en snel weer weg moest om een dokter te halen. Die kwam gelukkig snel, ze kreeg een prik daarna was alles goed.

Een paar dagen later ‘betrapte” ik oma met de kleine aan haar borst, een gerimpeld leeg zakje. Ze glunderde: de baby moest  zo huilen en nu is hij stil!

Zwanger? Of toch niet?

Zwanger? Of toch niet?

HERINNERING 12: DEBBY ZIET ZE VLIEGEN

NUMBER-12Om Duniya’s twintigjarige bestaan te vieren gaan we twintig dagen lang élke dag een herinnering van een bestuurslid of medewerker posten. We hebben met z’n allen zoveel meegemaakt dat een boek zo gevuld zou zijn, maar voorlopig doen we het met anekdotes. Kleine verhaaltjes die in ons geheugen gegrift staan en die straks allemaal samen een mooie beeld geven van 20 jaar Duniya.

DEBBY ziet ze vliegen:

Voor het eerst op een luchthaven!

Voor het eerst op een luchthaven!

Om een lange 14-urige treinreis van Delhi naar Varanasi te vermijden, vlieg ik dit stukje in 1 uur. Binnenlandse vluchten zijn goedkoop en comfortabel en zo kan ik langer in Varanasi verblijven. De leerlingen zijn nieuwsgierig naar mijn reis per vliegtuig en ik krijg vaak vragen over een vliegtuig.

  • hoeveel mensen kunnen erin?
  • kan je TV kijken?
  • krijg je eten in het vliegtuig?
  • hoe lang duurt een vlucht van Amsterdam naar Delhi?
  • is het duur om te vliegen?

In 2012 besluit ik de stoute schoenen aan te trekken en de airport manager te benaderen om te vragen of ik met 2 schoolklassen een bezoek mag brengen aan de luchthaven van Varanasi. Ik leg hem uit dat we een project hebben op school dat ‘Watch & Learn’ heet en dat we in de stad diverse bezienswaardigheden bezoeken om de schoolkinderen te leren over hun stad. We zijn al in een tempel, bibliotheek, koekjesfabriek en ziekenhuis geweest. De luchthaven zou natuurlijk de kers op de taart zijn. Na veel praten en onderhandelen, mag het! En een dolblije klas 3 en 4 stappen in grote jeeps op weg naar de luchthaven. Onder begeleiding van een beveiliger mogen we achter de douane kijken naar de aankomst van een vliegtuig uit Bangkok. Vol verbazing kijken de kinderen naar de start van de bagageband waar koffers uitkomen die mensen vervolgens pakken en meenemen. Er wordt dikke pret gemaakt op de roltrap waar de meeste kinderen voor het eerst op staan en de handen gaan voor de oren als een vliegtuig opstijgt naar Mumbai….wat een lawaai maakt dat!

Alles wat de kinderen zien op de luchthaven is nieuw voor ze en ik realiseer me weer hoe bevoorrecht ik ben dat ik kan gaan en staan waar ik wil. Een onvergetelijke dag!

HERINNERING 12: DE TANDARTSSTOEL

NUMBER-11Om Duniya’s twintigjarige bestaan te vieren gaan we twintig dagen lang élke dag een herinnering van een bestuurslid of medewerker posten. We hebben met z’n allen zoveel meegemaakt dat een boek zo gevuld zou zijn, maar voorlopig doen we het met anekdotes. Kleine verhaaltjes die in ons geheugen gegrift staan en die straks allemaal samen een mooie beeld geven van 20 jaar Duniya.

SUKHMANI vindt belangrijk:

Voor het eerst naar de tandarts!

 

Naast onderwijs vind ik de medische zorg die we verlenen op school heel erg belangrijk. Ik woon midden in de sloppenwijk Nagwa en daar zie ik veel gebrek aan hygiëne en kennis over gezondheid. Daarnaast hebben veel mensen geen geld voor medische zorg, dat vind ik heel erg triest.

Ik zal nooit vergeten dat wij voor het eerst met kinderen naar de tandarts zijn geweest. Samen met kleine groepjes schoolkinderen wandelde ik naar de tandarts toe, waar we allemaal gespannen in de wachtkamer zaten. Veel kinderen hadden nog nooit een tandarts ontmoet, maar gelukkig vonden ze hem allemaal erg aardig. Vriendelijk legde hij uit hoe de kinderen moeten tanden poetsen. Daarna moesten alle kinderen 1 voor 1 in de stoel liggen voor een controle. Oef, dat vonden veel kinderen toch wel spannend! De tandarts heeft sinds we naar hem toe gaan al heel veel tanden getrokken, want de meeste schoolkinderen hebben ontzettend veel gaatjes. We hebben een keer meer dan 20 gaatjes geteld in 1 gebit!

De tandarts heeft ons als leraren geleerd om zelf een kleine check bij kinderen te doen en dat doen we nu maandelijks bij de gezondheidscontrole van de kinderen op school. Iedere 15e van de maand staan alle kinderen in de rij om te meten, wegen en de tanden te controleren. Alle kinderen krijgen dan ook een nieuwe tandenborstel en tandpasta mee naar huis.
De hygiëne van de kinderen is wel verbeterd, want ze weten nu veel meer over handen wassen en tanden poetsen dan een paar jaar geleden. En sommige kinderen poetsen nu extra goed, omdat ze liever niet meer in de stoel van de tandarts willen liggen!

HERINNERING 10: NIET VOOR MANNENOREN

NUMBER-10

Om Duniya’s twintigjarige bestaan te vieren gaan we twintig dagen lang élke dag een herinnering van een bestuurslid of medewerker posten. We hebben met z’n allen zoveel meegemaakt dat een boek zo gevuld zou zijn, maar voorlopig doen we het met anekdotes. Kleine verhaaltjes die in ons geheugen gegrift staan en die straks allemaal samen een mooie beeld geven van 20 jaar Duniya.

ASHA is trots:

Hier maken we kleine tasjes van sari stof.

Hier maken we kleine tasjes van sari stof.

Mijn droom is altijd geweest om een eigen naaiatelier op te starten en werk te bieden aan vrouwen uit de sloppenwijk Nagwa. Een eigen inkomen verbetert de positie van de vrouw en in het atelier kunnen we ook zaken bespreken die niet voor mannenoren zijn bestemd! In 2006 vond ik een lege ruimte naast ons schoolgebouw. Dagelijks werk ik hier nu met 4 vrouwen aan opdrachten die we krijgen uit Europa. Een eigen atelier runnen is hard werken, want het werk komt niet zomaar binnen. En dat terwijl we al zoveel mooie spullen hebben gemaakt: kerstversiering, yogatassen, speelkleden voor kinderen, wollen dekens en letters van het alfabet. We maken ze  graag voor jullie en iedere opdracht maakt ons trots.
Ik hoop dat we ooit zo’n grote opdracht krijgen, dat ik meer vrouwen kan betrekken bij ons atelier. Onze slogan is ‘Duniya Decoration, to make the world more colorful’. Ik blijf in ons kleine ateliertje geloven.

HERINNERING 9: PEPER POEPEN

NUMBER-9Om Duniya’s twintigjarige bestaan te vieren gaan we twintig dagen lang élke dag een herinnering van een bestuurslid of medewerker posten. We hebben met z’n allen zoveel meegemaakt dat een boek zo gevuld zou zijn, maar voorlopig doen we het met anekdotes. Kleine verhaaltjes die in ons geheugen gegrift staan en die straks allemaal samen een mooie beeld geven van 20 jaar Duniya.

ANAND geniet van:

ANAND-4

Op 14 november vieren we Children’s Day in India, mijn favoriete feestdag. Het is de verjaardag van onze eerste Minister President, Pandit Jawaharlal Nehru. Hij heeft altijd gezegd dat kinderen de toekomst van het land zijn en dat we goed voor ze moeten zorgen. Zijn wens was een dag toegewijd aan kinderen en sinds zijn dood in 1963 vieren daarom Children’s Day.

Op deze dag gaan wij altijd naar het park toe om spelletjes te spelen met de kinderen. Zaklopen, peper poepen, hardloopwedstrijdjes, touwtrekken en muntjes zoeken in een schaal met meel.  Ik vind het geweldig om zoveel lachende gezichten te zien en onbezorgd te genieten.  Wiskundeles geven vind ik belangrijk, maar op Children’s Day denk ik daar totaal niet aan. Na het spelen eten we met elkaar een extra lekkere lunch en hebben we natuurlijk prijzen voor de winnaars van de spelletjes.

We hebben met zijn allen altijd zoveel plezier. Ook de leraren zijn voor een dag even kind!

HERINNERING 8: ONDER DE DEKEN

NUMBER-8

Om Duniya’s twintigjarige bestaan te vieren gaan we twintig dagen lang élke dag een herinnering van een bestuurslid of medewerker posten. We hebben met z’n allen zoveel meegemaakt dat een boek zo gevuld zou zijn, maar voorlopig doen we het met anekdotes. Kleine verhaaltjes die in ons geheugen gegrift staan en die straks allemaal samen een mooie beeld geven van 20 jaar Duniya.

HANS weet nog:

Sandeep-4

Sandiep en zijn broer Mohit, samen op weg naar school.

Op een koude winteravond in 2002 gingen Mirjam en ik op bezoek bij een familie waarvan we wisten dat ze het zwaar hadden. Geen geld, veel ziekte in de familie, vader werkloos. Een gesprek met Duniya was nodig, hoe nu verder. Terwijl we in hun kleine huisje in een kring op de grond zaten te praten, dacht ik dat ik buiten onder een deken iets zag bewegen. Ik tilde de deken op en zag een jongen, niet ouder dan zeven, acht jaar. Rillend van de koorts, grote angstogen. Het bleek een kind van de familie te zijn waarvan we niet eens wisten dat hij bestond. Ja, de ouders wisten dat hij doodziek was, hun zoontje Sandiep, maar wat moesten ze? Geen geld, geen dokter. Op krediet kregen ze nog geen aspirine. Het was geen onwil, maar pure machteloosheid. De vloek van armoede.

Nog dezelfde avond lieten we Sandiep opnemen in het ziekenhuis. Het bleek kantje boord, verwaarloosde longontsteking. Nog even, en hij had het niet overleefd. Nu wel. Antibiotica, infuus, een bed met echte lakens in een kamer voor hem alleen en toen hij een beetje begon aan te sterken elke dag soep, rijst en soms een stukje kip. Drie weken later dartelde hij alweer met zijn jongere broertje Mohit buiten op straat, en eenmaal voldoende aangesterkt mocht hij naar het schooltje van Duniya.

Sandiep heeft de school niet afgemaakt. Liever zwierf hij door de sloppenwijk en haalde kattenkwaad uit met vrienden. Later kreeg hij een baantje in de bouw, maar dat hield hij ook niet lang vol. Ik ben lang niet in Nagwa geweest en ben hem een beetje uit het oog verloren. Maar dat is niet erg. Wat hij ook doet, en waar hij ook is, hij is er. En dat is al bijzonder genoeg.

HERINNERING 7: EEN BONTE STOET

NUMBER-7Om Duniya’s twintigjarige bestaan te vieren gaan we twintig dagen lang élke dag een herinnering van een bestuurslid of medewerker posten. We hebben met z’n allen zoveel meegemaakt dat een boek zo gevuld zou zijn, maar voorlopig doen we het met anekdotes. Kleine verhaaltjes die in ons geheugen gegrift staan en die straks allemaal samen een mooie beeld geven van 20 jaar Duniya.

DEBBY glundert:

Op 6 december 2012 loopt een vrolijk uitgedoste stoet van schoolkinderen zingend door sloppenwijk Nagwa. Duniya Education viert feest, want het nieuwe schoolgebouw bestaat 5 jaar en alle projecten draaien succesvol. Het is dus de hoogste tijd voor een feestje en ik heb het geluk dat ik erbij mag zijn! We hebben, naast de optocht door de wijk, een vol programma.

Op een veld in de buurt verzorgen de meisjes van de opleiding tot schoonheidsspecialiste versieringen op handen en voeten en knippen gratis haar.  Op school ruikt het heerlijk naar eten, de ouders van alle schoolkinderen zijn uitgenodigd om de schoolmaaltijden die we dagelijks maken te komen proeven. Ook komt de schooldokter langs om voorlichting te geven over hygiëne. Alle ouders moeten hun handen wassen voordat ze ‘aan tafel mogen’.

Nog steeds denk ik met veel plezier terug aan deze prachtige dag!