HERINNERING 15: VLINDER

NUMBER-15Om Duniya’s twintigjarige bestaan te vieren gaan we twintig dagen lang élke dag een herinnering van een bestuurslid of medewerker posten. We hebben met z’n allen zoveel meegemaakt dat een boek zo gevuld zou zijn, maar voorlopig doen we het met anekdotes. Kleine verhaaltjes die in ons geheugen gegrift staan en die straks allemaal samen een mooie beeld geven van 20 jaar Duniya.

MIRJAM vond operaties spannend:

 

Lai Thi Vui met haar chirurg, orthopeed Dr. Hung.

Lai Thi Vui met haar chirurg, orthopeed Dr. Hung.

Ik ben op de operatiekamer bij haar. In een door het project geregelde blauw-wit gestreepte pyjama loopt ze de ruimte binnen, klimt op de behandeltafel en ziet op de tafel naast haar een operatie in volle gang. Ze is gespannen en probeert krampachtig niet te huilen. Ik ben ook gespannen. Ik draag een steriel pak en loop op speciale slippers, mijn haar zit verstopt onder een donkergroen mutsje en mijn mondkapje zorgt ervoor dat de zoeker van mijn camera voortdurend beslaat. Vanachter de andere operatietafel knikt Dr. Hung me bemoedigend toe. Iedereen weet waarvoor ik hier ben en waarom ik fotografeer. Ze weten dat ik probeer in beeld te brengen wat zij hier doen. Hoe ik foto’s wil inzetten om te laten zien dat hier een bevlogen groep mensen honderden kinderen een toekomst geeft. ‘Wat de wereld niet ziet, weet ze niet’, zei een Indiase activiste ooit tegen me. Dus ga ik het laten zien. Ik ga de wereld wakker schudden met beelden. Kijk, mensen! Voor € 100 geef je dit meisje een toekomst!

Terwijl Dr. Hung samen met plastisch chirurg Dr. Dao probeert een verbrijzeld handje te herstellen, houdt Dr. Ting handmatig de hartslag van het patiëntje in de gaten. Want hartbewakingsapparatuur is er niet bij alle operatietafels. En als de stroom uitvalt, dan wordt er verder gewerkt bij (zak)lamplicht. De enige generator van het ziekenhuis heeft het begeven. Geld voor een nieuwe is er niet. Als in een reflex wil het meisje haar hand voor haar mond houden als Dr. Viet aan haar hoofdeind komt zitten. ‘Hoe kan ik dan opereren?’ grapt hij en een paar minuten later ligt ze in een diepe slaap, haar armen slap over de tafel. Dr. Viet gaat aan de slag, zweetparels op zijn voorhoofd. Want nee, ook airconditioning is er op deze operatiekamer niet. Je moet oppassen dat je geen persoonlijke voorkeur krijgt voor één bepaalde patiënt. Maar soms kan het niet anders, het overkomt je, en niets kan je behoeden voor de vloedgolf aan gevoelens. Mij gebeurt het bij het 14- jarige meisje Lai Thi Vui. Urenlang heeft ze met haar moeder in de gang van het ziekenhuis op haar beurt gewacht. En als ze dan eindelijk de onderzoekskamer binnenstrompelt, is het net alsof de kamer extra verlicht wordt, zó mooi is ze. Verbaasd kijkt ze met haar grote ogen om zich heen, haar hele leven heeft ze in een hut ergens in een dorp tussen de rijstvelden geleefd, en nu dit: al die doctoren, onbekende gezichten, koortsachtige bedrijvigheid.

Met dit meisje, we hebben haar Vlinder genoemd, hebben we nog altijd veel contact. Ze loopt inmiddels, na nog een operatie. Niet lopen zoals wij, maar wel een sterk verbeterd lopen.


Bij voldoende fondsen staat er in juli dit jaar een operatie-programma gepland in Vietnam. We houden jullie daarvan op de hoogte via deze website.