HERINNERING 13: OMA GEEFT BORTSVOEDING

NUMBER-13Om Duniya’s twintigjarige bestaan te vieren gaan we twintig dagen lang élke dag een herinnering van een bestuurslid of medewerker posten. We hebben met z’n allen zoveel meegemaakt dat een boek zo gevuld zou zijn, maar voorlopig doen we het met anekdotes. Kleine verhaaltjes die in ons geheugen gegrift staan en die straks allemaal samen een mooie beeld geven van 20 jaar Duniya.

ANOUK en de baby:

Ik herinner me nog goed mijn eerste thuisbevalling. ‘Kom kom!’, riep oma. Het was donker en ik moest vaart maken want de baby kwam eraan. Snel liep ik met het Oma Lakhpathi mee, Sarita lag heftig te puffen en te kreunen in een hoek. Ik ging maar in de andere hoekje zitten want wist werkelijk niet wat te doen. En ik zag ook niks, er brandde 1 klein oliekaarsje. Oma ging de bevalling doen, met haar been tot haar knie in het gips. Met haar gipsbeen over Sarita heen werd er een mager mannetje geboren. Daarna moest de moederkoek nog geboren worden maar Sarita ging heftig bloeden, er was paniek en haar man moest snel komen en de dokter halen.

Hij kwam binnen en Sarita was zo woest op hem, op weer een baby, dat hij iets naar zijn hoofd gegooid kreeg en snel weer weg moest om een dokter te halen. Die kwam gelukkig snel, ze kreeg een prik daarna was alles goed.

Een paar dagen later ‘betrapte” ik oma met de kleine aan haar borst, een gerimpeld leeg zakje. Ze glunderde: de baby moest  zo huilen en nu is hij stil!

Zwanger? Of toch niet?

Zwanger? Of toch niet?